Transitie Treffen: we zijn aardig op weg om een echte transitiefamilie te worden

Zoals jij voor de groep staat, Catharina, en alles observeert. Een beetje kijkt en niets zegt en niet ingrijpt. Heel mooi hoe je dat doet. Het is echt een gave die je hebt.

 

Ik tol nog van alle indrukken en bijzondere, fijne, leuke en inspirerende ontmoetingen. Geweldig interessante workshops wat het kiezen echt moeilijk maakte, maar er was ook ruimte voor gezelligheid en lol maken.

 

We zijn aardig op weg om een echte transitiefamilie te worden.

Eindelijk was het zover. Na maanden voorbereiding brak het weekend van het zevende landelijk Transitie Treffen aan. Wat een verrassing dat bij het station een chauffeur stond met het bordje ‘Transition Town Boxtel’. Henk en ik konden instappen en ons laten rijden naar de Rots, in plaats van door de regen te wandelen door het dorp. We werden bij het ontvangst aan het knutselen gezet om een naambadge te maken.

De dagvoorzitter Harrie Smits opende de dag en gaf meteen het woord aan Mirjam Bemelmans. Ze vertelde over alle activiteiten die vanuit Transition Town Boxtel worden georganiseerd. In de duurzame week van afgelopen oktober waren dat wel 25 evenementen in één week. De wethouder Peter van de Wiel kondigde aan dat er nieuwe duurzaamheidsvisie voor Boxtel op komst is en dat deze keer alle betrokken partijen zijn uitgenodigd om echt in gesprek te gaan. Ook had hij lovende woorden voor de samenwerking met TT Boxtel.

Dirk Struycken brak het ijs met stembevrijding. We ‘schilderden’ met onze stem op de muren. Zo kwam de boel meteen lekker los. We hebben het Transitie lied gezongen.

Catharina de Bruin ging met de deelnemers onderzoeken wie er nou eigenlijk in de zaal stonden. Op een interactieve manier in contact komen en verbindingen leggen. Uiteindelijk werden er groepjes van vier mensen gevormd die met elkaar in gesprek gingen tot aan de lunchpauze.

Het middaggedeelte bestond uit twee workshoprondes.
De eerste ronde: Geld en waarde, TT als magneet, A sense of place, talent 4 transition.
De tweede ronde: Een effectief kernteam, Ingrediënten voor een succesvol burgerinitiatief, Eetbaar met permacultuur, Reis door de tijd.

Rondom de workshops was er voldoende ruimte om andere dingen te doen. Er lagen er boeken voor de verkoop. Aanwezigen konden duurzaam spelen met natuurlijke materialen. Een zadenruil, allerlei foldermateriaal om te bestuderen en over in gesprek te gaan, padtekenen, top 10 van duurzame boeken.

We hebben buiten de bomen gewaardeerd en hun waarde nog eens onderstreept. Met grote hilariteit ontstond spontaan het oeroude spelletje De boom de boom wordt hoe langer hoe dikker.

Frans van der Steen zei zondag bij zijn lezing: “En vergeet de politiek niet”. Die zijn we niet vergeten; met Paul Hendriksen maakten we een filmpje om de urgentie van de transitie naar een fossielvrije toekomst te benadrukken. Om te gebruiken voor de komende verkiezingen. Gelukkig werden er geen ballonnen kapot gemaakt. Wat meteen ook weer op zichzelf een statement is.

De dag werd afgesloten met het presenteren van het transitiepad. De thuisgroepjes kwamen weer bij elkaar om uit te wisselen wat ze van de dag hadden opgestoken. De potluck werd aangerukt vanuit de keuken, eten in overvloed. In de avond kwamen wel twintig muzikanten voor een Ierse sessie in Brabantse stijl en druppelden wat dorpsgenoten binnen om te luisteren.

Ik heb eigenlijk niet beseft wat het betekent om koploper te zijn voor andere mensen. Nu heb ik ervaren hoe mijn voortrekkersrol anderen beïnvloed. Dat geeft me een ontzettende boost aan nieuwe energie om door te gaan met het vele werk dat ik doe.

 

“Wie verbouwt zijn eigen voedsel of heeft een permacultuurtuin?”
“Ik niet.”
“Huh? Je hebt toch een eigen boomgaard met appels en peren?”
“Jawel. Jawel, maar dat fruit groeit vanzelf. Ik hoef alleen te oogsten. Dat vind ik geen permacultuur.”
“… hahaha …”

 

Wat fijn dat deze keer spiritualiteit door het hele programma verweven is. Dat geeft zo’n goede balans.

Op zondag

Zondag begonnen we met een uurtje Tai Chi. Henny Zerstegen gaf de les, waarin ook oefeningen zaten in leiden-en-volgen. Wat een confrontatie voor sommige mensen en wat een fijne gewaarwording tegelijkertijd. We sloten de les af met de vijf elementen om zo de dag helemaal in balans te kunnen beginnen.

Lynn en Niels gingen aan de slag om ‘oude bekenden’ en nieuwe mensen aan elkaar voor te stellen. We lieten allerlei vragen oppoppen wat we van elkaar wilden weten. Lynn vertelde over wat Transition Towns Nederland doet, de kerngroep werd voorgesteld. De workshops van zondag: Hoe nu verder na de Klimaattop, Nederland Fossielvrij, Nul-op-de-meter woning, The Natural Step.

De Grote Transitie van Frans van der Steen

Frans van der Steen hield de aanwezigen op het puntje van hun stoel met zijn lezing over de Grote Transitie. Jan Juffermans was de aangever; zij kennen elkaar vanuit het Platform voor Duurzame en Solidaire Economie. Het Platform staat voor waarde breder dan geld. Zij wil binnen de economie dwarsverbanden begrijpen en veranderen. Verder ziet zij het belang van samenwerking en wil draagvlak creëren, en de politiek niet vergeten. De duurzame ontwikkeling kan juist werk en werkgelegenheid opleveren. Groeidwang is in de huidige samenleving drijfkracht geworden. Er moet 1,5 % groei zijn elk jaar. Zo hebben we een schuldeneconomie gemaakt. De hervorming van economie-onderwijs is een manier om hier verandering in te kunnen brengen.

Al ver voor Piketty zag het Platform de kloof tussen arm en rijk toenemen. Dat is slecht voor de economie door het verlies een koopkracht bij beide groepen. De kloof is ook slecht voor de democratie, zij maakt ons politieke systeem ondemocratischer. Denk bijvoorbeeld aan de miljarden die het verkiezingscircus in de Verenigde Staten kost.

Toch is het economie wat de wereld bepaald, daarom moeten we ons erin verdiepen om zo het systeem te begrijpen. Als je bijvoorbeeld kijkt naar het financiële systeem: het is een luchtbel die elk moment uit elkaar kan klappen. Laten we ons daarop voorbereiden.

De Grote Transitie geeft tien thema’s waarbij Frans er een aantal uitlicht. Zo zou voor producten een eerlijke prijs betaald moeten worden, afhankelijk van de milieukosten voor de productie. Regel dat met belastingen en dat zal een enorme drijfkracht worden voor eerlijke productie, prijzen en fair trade.

Een ander thema is een 24-urige werkweek. Frans refereert aan de werkzame uren van zijn grootvader en vader. Hij trekt de parallel door naar de huidige tijd en komt op een werkweek van 24 uur. Nu werken sommige mensen te veel uren, terwijl anderen geen werk kunnen vinden. Door een kortere werkweek houden mensen tijd over voor maatschappelijke taken. Belangrijk werk waar mensen nu niet aan toe komen. Dat zal leiden tot minder criminaliteit en minder overspannen mensen. Zo zie je maar: de oplossingen zijn niet moeilijk maar je moet er wel voor knokken. Bijvoorbeeld in de lokale politiek om het voor elkaar te krijgen.

Verder heeft Frans gesproken over geldschepping. De circulaire economie wordt steeds belangrijker. Hij gebruikt de term jouwschaligheid.

Ook de voedselzekerheid staat zwaar onder druk. Schoon drinkwater en energievoorziening zijn misschien niet zo vanzelfsprekend als ze lijken. Uit onderzoek blijkt dat 44-46 % van de uitstoot van broeikasgassen ontstaat bij voedselproductie.

De duurzame ontwikkelingen houden geen pas met het tempo waarbij meer mensen op de wereld komen, de klimaatverandering, afnemend landbouwareaal door overbevolking, vervuiling van de oceanen, en toenemen van dierziekten. Dit zal komende jaren convergeren.

Frans werkt aan een visie verbonden met het vluchtelingenvraagstuk. Lees het artikel Wat er achter het vluchtelingendebat schuilgaat.

Dit was weer het beste Treffen tot nu toe. Dat zeggen we elke keer.

 

 Het was super dankzij al die lieve behulpzame mensen.

 

… Niet alleen talenten ontdekt, maar ook mensen die hun ook hun hoofd boven het maaiveld durven uitsteken, ongelofelijk gedreven zijn, hun hart en passie volgen. Hier is veel lef, doorzettingsvermogen en kracht voor nodig. Dank jullie lieve mensen voor alle warmhartige, inspirerende en liefdevolle ontmoetingen. Deze geven mij ook weer energie en nog meer motivatie om door te gaan! Volgend jaar ben ik er weer bij, maar ik hoop een aantal van jullie eerder ergens te mogen ont-moeten. Van hart tot hart.

 

Zondagmiddag, tijd voor Open Space

Onderwerpen die zijn besproken in de Open Space: Lokaal geld voor de lokale transitie groepen, fondsenwerving, ontschulden, de klimaatzaak, zelfkennis, TT en de klimaatbeweging, overal de gaskraan dicht draaien.

In de Open Space over lokaal geld is een doelstelling neergelegd: in 2017 wordt het Transitie Treffen geheel georganiseerd met alternatief geld. Om dat mogelijk te maken kunnen verschillende opties onderzocht worden. Bijvoorbeeld dat de landelijke kerngroep een rekening afsluit binnen Circuit Nederland van STRO. Maar er zijn natuurlijk meer mogelijkheden van andere alternatieven (al dan niet gekoppeld aan de euro) en het is goed om ook hierin te kiezen voor diversiteit, zodat zoveel mogelijk mensen hun eigen invulling hieraan kunnen geven. Het plan is om een soort inventarisatie te maken met een aantal mensen, en die in de loop van 2016 verder uit te werken. Marc, Marja, Sandra en Catharina zijn de initiatiefnemers en zullen anderen uitnodigen om aan te haken.

Vanuit het systeemdenken deden we een oefening om levende systemen te analyseren. We gingen door elkaar lopen en hielden twee mensen op gelijke afstand van ons. Wat eigenlijk onmogelijk is (als je de boekjes mag geloven) is dat dit “levende ecosysteem” na een minuut al tot een stabiele toestand kwam. Echt goed om zo inzicht te krijgen in hoe verandering plaatsvind. En welke factoren een rol kunnen spelen in veranderingsprocessen. Wat gebeurt er als één persoon/organisatie omvalt? Dan valt het hele systeem, zou je denken. Of zijn we zo veerkrachtig dat een deel blijft bestaan?

Wat een mooie vormgeving van de poster! Die windmolens in frisse kleuren. En die woorden eronder maken dat ik me een beeld kan vormen van hoe zo´n weekend eruit ziet. Ik heb het meteen doorgestuurd aan de mensen van repaircafé en binnen ons eigen groepje.

 

Inge en Catharina, dankjewel voor al jullie ondersteuning!!! Daardoor verliep het voortreffelijk.

 

The Natural Step

Sietske Smulders begon met het filmpje van The Natural Step. Wat is duurzaamheid en hoe bepaal je duurzaamheid? Dat is vaak lastig te beoordelen. Er zijn vier richtlijnen waarop je kan toetsen:
1 verminder het gebruik van fossiele brandstoffen en metalen en zeldzame grondstoffen,
2 verminder het gebruik van chemische producten,
3 terugbrengen van het vernielen van de natuur,
4 verankeren dat we wereldwijd mensen niet uitsluiten in het bereiken van hun behoeften door grenzen op te werpen.
Sietske legde uit dat er vier handelingen zijn die je niet mag doen:
1 digging (bv grondstoffen afgraven)
2 dumping (bv afval storten, oceanen vervuilen met plastic soup)
3 destroying (bv regenwoud kappen)
4 disrespecting (bv mensenrechten en welzijn)

Wat is duurzaamheid

Alles wat binnen het kader valt is duurzaam

Ook zijn er vier niveau’s van duurzame ontwikkelingen geschetst:
1 zorg dat het op de agenda staat
2 er moet een zekere relevantie, urgentie en schaalgrootte zijn
3 er is een zekere mate van structuur, onderwerpen en complexiteit aan verbonden
4 er zijn grenzen van menselijk kunnen & handelen (dit is teveel voor één mens, ik kan niet alles oplossen/aanpakken)

Nog over de vierde stap van The Natural Step: verankeren dat we wereldwijd mensen niet uitsluiten in het bereiken van hun behoeften door grenzen op te werpen. Ik zou de vierde stap verder willen uitwerken. Ik ben van mening dat de vierde stap de sleutel is naar echte duurzame verandering door bewustwording en momenteel de grootste impact heeft op onze Aarde.

 

 

TTT7 webpagina 3 onderzijde (2)

 

Transition Town Kerngroep teamweekend in de Ardennen zorgt voor verbinding

vlnr: Eveline Reijenga, Mara Linneman, Peter Loomans, Catharina de Bruin, Paul Hendriksen, Lynn van Leerzem, Inge Kouw, Bert Groenewold, Sander Assink

Groepsfoto vlnr: Eveline Reijenga, Mara Linneman, Peter Loomans, Catharina de Bruin, Paul Hendriksen, Lynn van Leerzem, Inge Kouw, Bert Groenewold, Sander Assink

21 tot 23 november is de kerngroep van Transition Towns Nederland bij elkaar gekomen in de Ardennen. We hebben teruggeblikt, gereflecteerd, gewaardeerd en stilgestaan bij het afgelopen jaar. Zondag was er aandacht voor de doelen van 2015 en welke onderwerpen we komende tijd gaan oppakken als team.

De locatie in Sprimont, Ardennen is voor deze groep beschikbaar gesteld door Jacques Vonken, waarvoor dank. http://www.vonckennaturesportplus.com/

Vrijdagavond kwamen de mensen binnendruppelen. Tijd om bij te praten of kennis te maken met de nieuwkomers. Paul Hendriksen, Peter Loomans, Inge Kouw, Eveline Reijenga, Catharina de Bruin, Lynn van Leerzem, Bert Groenewold vormen met elkaar de kerngroep. Mara Linneman is pas begonnen als trainer en Sander Assink is stagiaire voor TT NL. Lieve Vandeput was vanuit Transitie Netwerk Limburg een deel van het weekend erbij. Het programma van het weekend met een duidelijke opbouw was voorbereid door Lynn en Catharina. Lynn heeft pasgeleden in Kopenhagen meegedaan aan een Transition Network meeting en wilde graag tijdens dit weekend de kerngroep wat werkvormen laten ervaren die ze mee terug heeft genomen. Het doel was meer verbinding voelen, een betere samenwerking creëren en weer nieuwe inspiratie opdoen voor het komende jaar.

Dit weekend begonnen we na de inleiding met de structuur, relaties en activiteiten op een groot vel papier te noteren. Natuurlijk hoort hier een complimentenronde bij, waarbij een ieder waardering uitspreekt voor alles wat we als vrijwilliger bijdragen aan Transition Towns Nederland. We zijn best soms te bescheiden en het hoort niet in onze cultuur om hoog op te geven, maar er ontstond op papier een indrukwekkende lijst van wat we allemaal al hebben neergezet in Nederland. Daar mogen we best trots op zijn.

Tijdens het ‘dromen’ stapten we allemaal een jaar vooruit in de tijd en keken we terug op een succesvol 2015. Wanneer we in november 2015 weer bij elkaar zijn, dan …. Alles is mogelijk, grote ambities en fijne relaties gebaseerd op vertrouwen. Een behoorlijk netwerk op landelijk niveau met organisaties van dezelfde bloedgroep, een aantrekkelijke website, trainingen, een inspirerend landelijk Treffen, regio’s en lokale groepen die elkaar weten te vinden, de kerngroep die regelmatig lokale TT-initiatieven bezoekt is allemaal benoemd.

In de dialoogcirkels hebben we de tijd genomen om echt naar elkaar te luisteren. De veiligheid binnen de groep maakten dat we open en eerlijk konden spreken. Zondag gingen we naar buiten om ons te verbinden met de natuur en Catharina las een verhaal van Thomas Berry voor. In de middag hebben we nog meer gefocust en de doelen zo specifiek en concreet mogelijk gemaakt. We sloten het weekend af met Joanna Macy’s werk. Haar werkvormen helpen om te verdiepen in wat je echt wilt neerzetten en te delen. De check-out is afsluiting van zogezegd een super geslaagd mooi weekend, wat we zeker vaker gaan doen!

Hart en Zieldag op het vijfde landelijk Transition Town Treffen in Deventer

Avaluna2

David van TT Boxtel heeft een Nieuw verhaal voor de aarde               foto: Avaluna

 

Wat een geweldig feest was het Transition Towns Treffen en de Hart & Zieldag. Ik heb enorm genoten. Helemaal neer kunnen zetten wat ik en velen met mij voor ogen hadden. Een heel mooi uitgebalanceerd, evenwichtig programma op zondag met veel ruimte ertussen om bij te tanken. Fijn dat het zo begrensd en veilig werd ervaren, ook de teasers werden goed ontvangen. Iedereen was bereidwillig en heeft zijn beste kanten en talenten ten toon gespreid. Dit was het beste Treffen tot nu toe! Deze keer ging ik niet helemaal kapot naar huis, maar bruisend van energie en het heeft nog wel flink doorgewerkt. Nieuw woord van het weekend: uitpoweren = uit het rijtje evaluatie – terugblik – nagenieten – feedback – check out – afronding – afsluiten.

 

 

TRANSITION TOWN TREFFEN. 2 FEBRUARI 2014. Verslag van Jacob Spaander

WE KOMEN ER WEL!

De tweede dag van het Transition Town Treffen in de Groene Golf heeft een hele andere sfeer. Hart en ziel komt nu aan bod. Even zingt er een oude Nederpopklassieker door mijn  hoofd die zowel op vandaag als gisteren, toen het over geld ging, slaat.  ‘Doe het en voor geld, en voor de show, maar doe het, doe alles wat je doet met hart en ziel.’

Goed, we doen het niet voor de show en al helemaal niet voor het geld, maar dat van hart en  ziel klopt tenminste wel helemaal. Dat zal deze dag wel duidelijk maken.

De sfeer is anders en we hebben ook nog eens een dagvoorzitter in de persoon van Harry  Smits die belooft zijn rol als tijdshandhaver serieus te nemen. Ook brengt hij even Pete Seeger  in memoriam, die onlangs op 94 jarige leeftijd is overleden. Vooral bekend als schrijver  van het lied van de (Amerikaanse) protestbeweging in de vroege jaren zestig; we shall overcome. Maar hij was ook een milieuactivist en een sociale aandrijver. En in dat opzicht stond hij aan de wieg van de veranderingen in ons bewustzijn over het soort zaken waarvan wij nu de fakkeldragers zijn.

Catharina de Bruin van ‘Transitie naar veerkracht’ die deze dag organiseert, maakt een mooie voorzet door zich af te vragen wat ons onderscheidt. En misschien is dat wel juist dit hart en zielsaspect, de transitie bewust maken. We zijn het protesteren voorbij, wij dragen nieuwe manieren van samenleven aan. We willen dat wij allemaal er komen.

Wouter Extercatte legt uit wie ‘Transitie naar veerkracht’, zeg maar de hart en zielgroepvan TT Nederland, zijn. Het is een netwerk van trainers en begeleiders die werken aan de binnenkant van de transitie. Ja, geld was wel erg buitenkant wat dat betreft. Hoewel de manier waarop je daarmee omgaat juist weer veel zegt over je eigen binnenkant. Waar ligt de grens? Misschien wel nergens.

Transitie naar Veerkracht houdt zich vooral bezig met de culturele en sociale aspecten  van duurzaamheid. Volgens een model dat het wiel van Gaia heet zijn er nog twee andere  aspecten, namelijk economie en ecologie. Deze twee, en dan met name de eerste ervan kwam gisteren aan bod. Vandaag dus de bovenkant van dat wiel, de binnenkant dus. Ik waarschuw  de lezer alvast, op deze dag komen er veel modellen langs, vooral kruizen en cirkels, dus het wiel van Gaia is slechts een klein voorproefje.

Transitie naar Veerkracht probeert inzicht te geven in verschillende vragen zoals: hoe ga je om met conflicten en hoe gebruik je deze om te groeien, hoe creëer je een gemeenschappelijke visie, hoe geef je vorm aan leiderschap en hoe neem je besluiten die gedragen worden door mensen met veel verschillende achtergronden? Maar het gaat er ook om onze relatie met de natuur te verdiepen en de gezondheid van onszelf en de systemen waar wij deel van uit maken te verbeteren. En vandaag hopen ze ons hier iets van mee te geven wat hen, dat kan ik op de voorhand al zeggen, goed gelukt is.

Fred Jan van ecodorp Bergen vertelt in het kort iets over het belang van verbinding maken  met elkaar om een doel te verwezenlijken. In Bergen was een groot stuk land van 15 hectare te koop. Een gewezen vliegveld dat vervuild is. Zij willen daar een ecodorp bouwen. Er kwamen veel mensen op dat idee af, dus ze gingen eerst op zoek naar hetgeen hen verbond.

Vooral door aan de ander te vragen; wie ben jij? Van daaruit kregen ze inderdaad veelmeer een verbonden gevoel. Uiteindelijk moesten ze een bod doen en iemand vertelde naar aanleiding van een droom die hij had gehad dat ze 123.456 euro moesten bieden, hetgeen ze gedaan hadden. Op de één of andere manier vielen alle andere bieders, allemaal projectontwikkelaars, af en bleef hun bod over. En dat was hoog genoeg om geaccepteerd te worden. Er werd een horoscoop getrokken om de juiste dag en tijdstip voor het tekenenvan de koopakte te bepalen en aldus geschiedde… En ze kregen zelfs de notaris zover om de horoscoop voor te lezen. Wees dus voorzichtig met wat je droomt… het kan uitkomen!

Na een korte uitleg over het programma van vandaag doet iemand de suggestie om ‘we shall overcome’ te zingen, wat in goede aarde valt. Het maakt de verbinding die wij vandaag met elkaar hebben meteen een stukje meer voelbaar. We komen er wel!

Kees Voorberg foto: Avaluna

Kees Voorberg
foto: Avaluna

HET VERHAAL VAN JOE.

Ik schuif aan bij de workshop ‘nu doen wat nu nodig is’ door Kees Voorberg. Hij is dialoogbegeleider en zelfs dialoogbegeleideropleider. Kees begint met het verhaal van Joe. Hoewel hij wellicht ook een andere naam had. Joe groeide op in een reservaat van nativeAmericans. Op zijn zesde verjaardag scheidde zijn ouders en ging hij met zijn moeder ergens anders wonen. Rond zijn twintigste begonnen zijn wortels aan hem te trekken en hij ging weer in het reservaat wonen, bij zijn grootvader. Op een dag werd hij door zijn opa uitgenodigd om de Council of Elders bij te wonen. Ze moesten een beslissing nemen of ze een bepaald gedeelte van hun land zouden ruilen omdat daar olie was gevonden. Joe ging mee. Iedereen van de stam was aanwezig. Ze begonnen met een ritueel om de raadsbijeenkomst te openen en daarna volgde er eerst een lange stilte.

De Oudste haalde een talking stick tevoorschijn  en was weer stil. Vanuit de stilte begon hij een verhaal te vertellen dat Joe nog kon uit zijn jeugd. Nadat het verhaal klaar was gaf hij de stok door en was het weer stil. Na een tijdje begon de volgende een verhaal te vertellen en zo ging het door. Elke keer weer een stilte, gevolgd door een verhaal of een lied, gevolgd door een stilte. En dat uren lang totdat iedereen aan de beurt was geweest. Joe vond het fascinerend maar vroeg zich af wanneer men echt zou beginnen met praten over welke beslissing genomen moest worden.

Toen de stok bij de Oudste terug gekomen was verwachte hij min of meer de volgende ronde. Maar in stilte borg de Oudste zijn stok weer op en volgde er een ritueel om weer af te sluiten. Als Joe met zijn  grootvader achteraf naar huis loopt vraagt hij waarom niemand over de te nemen beslissing heeft gesproken. Grootvader lacht en zegt; ‘We hebben een beslissing genomen. We doen het niet.’ Joe is verbaasd. ‘Dat heb ik niemand horen zeggen?’ Weer lacht zijn Opa. ‘Dat komt omdat je alleen naar de woorden hebt geluisterd, niet naar de stiltes.’ Het verhaal van Joe, of hoe hij ook heette. Oftewel, hoe Indianen een gemeenschap vormen.

Na dit onderhoudende verhaal volgt er uitleg over een dialoogmodel (ik had je  gewaarschuwd!). Het is een cirkel met vier punten. Bovenaan staat vertrouwen. Onderaan focus of intentie. Deze as gaat vooral over commitment. Links zien we staan; de moed om je eigen waarheid te spreken, en links vinden we; wil om los te laten en te luisteren. Deze horizontale as gaat vooral om openheid. Misschien toont dit model wel een waarheid aan die onze indianen al helemaal begrepen. Of zoals Kees het zegt: ‘Zij hebben honderden jaren geoefend.’

Een tweede tekening toont een soort gestileerde bloem met gele bloemblaadjes. Wij hebben de neiging om ons eerst met z’n allen op het gemeenschappelijke doel te richten en dan is dat ook wat ons bindt. Als het doel tegenvalt of helemaal wegvalt, valt de verbinding ook tegen of weg. Daarom moet je eerst als het ware in de bloemblaadjes kruipen om er achter te komen waarom het doel voor jou belangrijk is. Als je vervolgens van daaruit de verbinding kan maken is deze gebaseerd op menselijkheid, in plaats van een daar buiten gelegen doel.

Voorwaarde is wel dat het veilig is om dit stukje menselijkheid te delen met de groep. En je moet aandacht blijven geven aan die bloemblaadjes, oftewel die menselijke inbreng. Manieren om die veiligheid te creëren kunnen zijn dat je gebruik maakt van een talking stick, dat je goede afspraken maakt, bijvoorbeeld dat alles wat er in de groep gezegd wordt ook binnen de groep blijft. Je kunt ook zelf beginnen met je open te stellen zodat de anderen merken dat dit een omgeving is waar dat kan.

Een andere methode is om in het midden te spreken. Zo blijf je meer bij jezelf. Vergelijk het met die stilte die de Indianen in acht nemen, ook een manier om iemand het gevoel te geven dat hij alle ruimte en tijd heeft om eerst zijn eigen waarheid te vinden.

ACH, DIE EERSTE VERLIEFDHEID…

Kees Voorberg heeft nog een derde model voor ons in petto, en ik ontkom er niet aan om hem  hier af te beelden.

 Dit model is vooral bedoeld om inzicht te geven in hoe de dynamiek binnen een  groep werkt. Links van de verticale lijn,  de wij-velden, gaat vooral om wat de groep wil. Rechts van de lijn gaat het meer om wat jouw plaats daarbinnen is, dus eigenlijk om wat jij wil. De eerste velden onder de horizontale lijn gaan vooral om praktische dingen zoals wat de volgende stap is. Boven de lijn gaat het om wat ons werkelijk beweegt.

Elke groep begint in het eerste wij-veld. En dat is een fijn veld. Hier heb je elkaar gevonden. Sommige noemen deze fase een pseudo-community, anderen vergelijken en met de eerste  verliefdheid. Je bent vooral blij met elkaar. Maar toch ontbreekt er nog iets. Misschien heb je het gevoel dat je niet helemaal jezelf kunt zijn, misschien gaan dingen net even anders dan je had verwacht. En wellicht dat het gedrag van bepaalde mensen je tegen gaat staan.

Dat zorgt ervoor dat je in het tweede veld terechtkomt. Het eerste ik-veld. Hier gaat men moeilijk doen. Als iedereen eerst de plannen goed wil krijgen ga jij roepen dat wij in actie moeten komen. Als iedereen snel wil beginnen wil jij vast houden aan de overlegfase. Of misschien roep je wel heel erg hard dat niemand naar de ander luistert. Op dit veld worden de tegenstellingen duidelijk. Zeg maar, de bloemblaadjes van dat eerdere model gaan zich roeren. Tegenstellingen worden hier uitgeleefd. Het is een belangrijke fase, maar minder fijn. Vaak wil de groep het gevoel van het eerste veld weer terug zien te krijgen en bewegen zij zich weer daarheen. En dat gaat een tijdje goed, tot de tegenstellingen weer zichtbaar worden, de onuitgesproken irritaties zich laten voelen en je eigen motivatie in het gedrang komt. Sommige groepen kunnen jaren schuiven van veld 1 naar veld 2 en weer terug. Dit is ook een  fase waarbij soms mensen uit de groep stappen. Meestal om op zoek te gaan naar een nieuwe groep, een nieuwe verliefdheid. Soms werkt dat voor de groep wel fijn omdat ze daardoor weer zelf terug in het oorspronkelijke wij-gevoel komen. Tot de volgende de kont tegen de krib gaat gooien.

Wat nodig is om naar veld of fase drie te gaan is meer reflectie en diepgang. De vraag waarom bepaalde zaken zo belangrijk voor jou zijn. Veld drie is meestal een emotioneel gebeuren. Hier moet je onderzoeken wat je zelf kunt veranderen. Want het veranderd nooit zolang je verwacht dat de ander veranderd. Maar ieder moet zelf kiezen om naar dit derde veld te bewegen. Dwang helpt niet, grote kans dat ze dan in dit veld gaan muiten en uitroepen dat het wel een therapiegroep lijkt. In werkelijkheid zitten ze dan nog in veld twee en zijn ze nog niet klaar om naar fase drie te gaan.

In deze fase ben je ook meer bezig met de innerlijke kant van de groepsdynamiek en kan aanvoelen als een impasse, terwijl er juist heel veel gebeurd. Maar dit is ook het punt dat je je werkelijk kunt gaan verbinden aan de groep. We hebben heel lang het idee gehad dat wij met anderen kunnen samenwerken op een laag pitje en dat het niet persoonlijk hoeft te worden. Maar in de grond van de zaak is elke samenwerking een persoonlijk gebeuren. Jij verbindt je met een ander voor een gezamenlijk doel. Als de groep zich door fase drie heen ‘worstelt’ komt men uiteindelijk terecht in het vierde veld. Daar ontstaat een minder georganiseerde samenwerking die veel beter werkt en lekker gaat lopen. Opeens is de liefde er weer.

Deze fase stopt organisch terug in organisatie. Je kunt elkaar met vreugde verdragen. En als nu iemand iets doet waar jij je in veld twee aan ergerde en als een onoverkomelijk probleem zag, denk je nu eerder; ja, zo is hij of zij.  Eind goed, al goed, zou je denken. Maar de waarheid is dat als je dit gevoel en deze vorm probeert vast te houden of vast te leggen kom je weer in veld 1 terecht en begint het hele proces van voren af aan. Één troost, je gaat dan meestal sneller door alle velden heen omdat je dit soort zaken eerder herkent en omdat je met elkaar al gegroeid bent. Je kunt denken dat je dus steeds in hetzelfde kringetje rondloopt maar in werkelijkheid moet je deze beweging zien als een opbouwende spiraal.

Kees Voorberg had dit model op de grond gemaakt als een soort plattegrond en tijdens dit verhaal wandelde hij door de velden heen. Dit maakte zijn voordracht erg levendig, maar er was ook veel herkenning bij de mensen. Of je van modellen houdt of niet, deze geeft veel inzicht in groepsdynamiek en ik denk dat elke groep binnen Transition Town, maar natuurlijk ook daarbuiten, zeer gebaat is bij het kijken naar henzelf tegen de achtergrond van deze dynamiek. Als hij groepen begeleidt maakt Kees vaak een groot kruis op de grond en vraagt de mensen op het veld te gaan waarvan ze denken dat hun groep is. Deze simpele opdracht is volgens mij voldoende om inzicht te krijgen hoe de dynamiek werkelijk is. Veel succes!

MET ANDERE HANDEN VOELEN.

De volgende deelsessie waar ik bij ben werkt niet met modellen. Of je moet de cirkel waarin we beginnen ook zien als een model. Catharina de Bruin en Jeanine Verhagen nemen ons mee op een evolutionaire reis. Maar eerst komen alle aanwezigen bijeen in de Grote zaal om in kleine groepjes te dansen. De cd-speler heeft weinig volume maar gelukkig pakt iemand een djembé ter hand om de dansers op te zwepen. In elk groepje moet steeds één iemand naar het midden gaan en een beweging voor doen, de anderen volgen. Het wordt een heerlijke, dolle boel. Goed warm gelopen voor de volgende deelsessie dus. Deze heet; kijken met andere ogen, maar kan net zo goed ‘voelen met andere handen’ geheten hebben. En daarvoor moeten wij eerst op reis. Op die evolutionaire reis. Eerst lopen wij rond en vooral door elkaar heen.

Het verhaal begint bij hoe wij ons nu meestal door de maatschappij en deze wereld bewegen. Er wordt ons gevraagd langzamer te lopen en om uiteindelijk onze ogen dicht te doen. Vreemd genoeg loop ik tegen niemand op. Maar dan wordt ons gevraagd meer naar het midden toe te komen totdat je iemand raakt. Zonder je ogen te openen pak je elkaars handen en gaat die ontdekken. De stem van Catharina neemt ons mee naar het allereerste begin van de evolutie, toen deze handen nog vinnen waren.  En we zien welke ontwikkeling deze handen hebben doorgemaakt, wat ze allemaal kunnen en hoe wonderlijk ze zijn. Het is bijzonder om op die manier handen te voelen. En ook om zelf ‘betast’ te worden. Het mooie van deze reis is dat je op de één of andere manier heel bewust wordt van hoe wonderlijk en bijzonder handen zijn en dat die ook werkelijk alles kunnen maken. Zonder handen kunnen we geen voedsel verbouwen, zelfs niet plukken. Tenzij je heel lenig bent met je voeten. Maar we kunnen ook niets maken, geen verslagen typen en noem maar op. Zonder handen geen economie.

Na de reis gaan we in groepjes van vier onze ervaringen delen. Iedereen om beurten. Er wordt vooral veel met handen gepraat. De afsluiting gebeurt weer in het ‘cirkelmodel’. We maken de cirkel zo klein dat we schouder aan schouder staan. Het voorstel om samen geluid te maken wordt op verzoek van één van de deelnemers veranderd in het zingen van een lied dat ‘Heal the world’ heet. Op de eerste dag van het TT Treffen hoorde ik iemand zeggen dat ze dit lied niet meer uit haar hoofd kreeg. Ik dacht toen nog aan Michael Jackson. Maar ik was blij verrast dat dit toch een ander lied was.

‘We are healing the World. One heart at a time. One by one, everyone starts to remember, we are healing the world…’ Het kan zijn dat ik, ook al hebben wij het een paar keer gezongen, de tekst niet helemaal goed heb, maar ik begrijp nu wel de opmerking van die deelneemster die het niet uit haar hoofd kon krijgen. Spontaan veranderd het lied alsnog in het maken van geluid. Verbinden door klank, schouder aan schouder, met meer bewustzijn in je handen als daarvoor. Er valt niet veel meer te zeggen.

DE DRAKEN DROMEN.

Tussen deze en de volgende sessie door roept de dagvoorzitter, die zich inderdaad ontpopt als een prima tijdshandhaver, ons weer op om samen te komen in de grote zaal. Dit keer vormen we een cirkel en draaien ons naar rechts. We gaan het hoofd en de rug van de ander een klimaatbehandeling geven. Een massage van wind, zachte regen, harde regen en dan terug naar het begin. Het levert voor iedereen een heerlijke massage op. En daarna is het alweer tijd voor het volgende onderdeel.

De keuze voor een bepaalde sessie hangt van veel factoren af. Soms is dit het enthousiasme van degene die er over verteld, soms is het juist het onderwerp wat jou aanspreekt. Voor de laatste deelsessie werd mijn keuze volledig bepaald door de titel. Dragon Dreaming, door Monique Wijn en Wouter Extercatte. Ik was meteen verkocht. Dragon Dreaming is een manier om je dromen uit te laten komen. John Croft, een Australiër die vooral als milieuactivist actief was, het soort dat zich aan bomen vastketent heeft deze vorm ontwikkelt.

Hierbij combineert hij een aantal methoden, waaronder technieken die de Aboriginals gebruiken. Deze oorspronkelijke bewoners van Australië beschouwen dromen als een deel van je ziel. Als je je dromen verliest raak je ook een deel van je ziel kwijt. En ze zullen het ongetwijfeld met John Croft eens zijn dat de enige uitweg uit de problemen in deze wereld is dat iedereen zich vanuit zijn en haar hart weer opnieuw verbindt met deze wereld. Maar dus ook jouw dromen delen. In feite hetzelfde. En misschien wel een collectieve droom voeden.

Dromen die ook weer dienstbaar zijn aan de heling van de aarde. Leven vanuit je hart is een constante stroom van heling. Voor jezelf, voor de ander en voor de Aarde. En ook deze workshop levert weer een model op! Een verticale lijn begint bovenaan met theorie en eindigt onderaan in praktijk. De horizontale lijn begint rechts bij het individuen eindigt links bij de groep, of de wereld. De meeste plannen beginnen bij het individu. Meestal zijn het de dromen en de bezieling van één persoon die dingen in beweging zet, ook bij anderen. Maar tijdens het realiseren ervan verschuift de energie van het individu naar de groep of de wereld. Dat geldt ook voor de verticale lijn. In eerste instantie hangt het allemaal in de lucht. Het is nog theorie, een gedachte, een droom.

Ook hier verschuift de energie langzaam naar de praktijk of de realisatie. Iemand uit de zaal oppert dat er in eerste instantie niet theorie moet staan, maar het hart, waar de dingen zich vormen. Monique geeft aan dat het hart juist bij het individu hoort. Zijn of haar droom, plan, wens wordt gevoed door het hart.  Om mensen warm te krijgen voor je droom moet je ze er over vertellen, maar als je alleen maar vertelt kunnen mensen afhaken. Je moet ze ook echt raken, je moet je droom over kunnen brengen. Als je voor een groep moet spreken is het handig om werkelijk te kunnen inspireren en dat je vanuit je hart spreekt en niet vanuit je hoofd. Je zou kunnen zeggen dat de plek waaruit je spreekt ook de plek is waar andere mensen jouw woorden ontvangen.

Wij leren een eenvoudige methode om meer vanuit je hart te spreken. Allereerst moet je goed contact maken met de Aarde. Denk aan die stilte van de Indianen. Dan breng je jouw bewustzijn van jouw hoofd naar jouw hara, oftewel je buik. Vervolgens stel je je voor dat jouw aura (of hoe je dat ook wil noemen) zich uitbreidt tot de hele groep. Als je dan gaat spreken let je op je eigen stem. Kitty van Den Haag in Transitie mag het uitproberen. Ze heeft een mooie droom. Ze zou willen dat iedereen eind februari een zaadje plant en dat laat groeien. Op 24 mei, waarop ook het fete de la nature, oftewel vier de natuur plaatsvindt zet iedereen het buiten en zorgt er voor of zoekt iemand die er voor kan zorgen. Zo is in één klap heel Nederland eetbaar.

Zij mag haar verhaal doen. Daarna doorlopen wij de stappen die hierboven zijn beschreven en mag zij nogmaals hetzelfde doen. De meeste mensen ervaren dit als krachtiger en  persoonlijker. De Aboriginals zeggen dat als je op deze manier spreekt, dat de Aarde dan namens jou spreekt. Ik weet zeker dat ik dat zaadje ga planten (en stiekem via dit verslag haar droom promoot).

Iets eerder hebben wij in tweetallen elkaar onze droom verteld. Dit keer moet dit tweetal beslissen welk droom ze meenemen naar de ‘volgende ronde’. Vervolgens vormen wij met een ander duo, die ook één droom heeft uitgekozen een viertal om weer één droom te kiezen. Bij ieder groepje lijkt het anders te lopen. De ene groep ontdekt dat hun droom feitelijk hetzelfde is, een andere groep kunnen niet besluiten welke droom ze kiezen en ga zo maar door.

In ons groepje heeft iemand de droom dat elke droom van iedereen uit zal komen. En dat is natuurlijk een hele mooie droom. Het doel was om uiteindelijk op één droom uit te komen, maar Harry Smits houdt zijn belofte om de tijd te handhaven trouw en let streng op de tijd. Elke groep vertelt nog welde droom die zij hebben uitgekozen en elke droom wordt met applaus begroet. Onze dromen zijn gedeeld en hebben een boost gekregen. De missie van de draken is geslaagd.

OP PAD.

En dan is het tijd om deze geslaagde dag af te sluiten. We komen samen bij een grote papier waarop iedereen deze afgelopen dagen heeft getekend aan het pad van transitie. De weg begint bij het hoofd, slingert naar het hart en eindigt bij de handen en leidt naar de stralende toekomst. Het is vol geschreven en getekend en vormt een kleurrijk geheel. Een korte boomstam dient als talking stick en iedereen wordt uitgenodigd om die ter hand te nemen en iets te vertellen over het stukje van het pad waar hij of zij wat mee heeft. Een vrolijke gebeurtenis die vooral die persoonlijke verhalen naar voren laat komen. Als ik zelf de talking stick in handen heb gehad vraagt de volgende spreekster of ik wil blijven staan. Ze vertelt iets over hoe belangrijk het hart is en legt dan haar oor op mijn borstkast en zegt dat ik een hart heb en dat dit klopt. Vervolgens vraagt ze of iedereen naar elkaars hart wil luisteren. Hoe mooi. Is dat niet wat wij zeker deze dag hebben gedaan? Ons hart laten spreken. Het toont weer aan dat de transitie die buiten ons gaande is en waar wij natuurlijk aan werken vooral iets is wat wij doen omdat wij ons hart volgen, en onze dromen delen.

Na deze interactieve presentatie van het pad van transitie stap ik zelf in de rol van sneldichter, zoals ik dat vaak in opdracht doe. Dit keer spontaan, omdat het eerder even te sprake was gekomen. Van elke dag heb ik geprobeerd iets van de geest ervan samen te vatten in een gedicht, vooral samengesteld uit dingen die ik voorbij heb horen komen. Erg fijn om op die manier weer een ander deel van mijzelf te delen met al deze prachtige mensen.

Daarna eindigen we in een cirkel in de grote zaal en houden handen vast. Maar ook zonder dat voelen we de verbinding die er is en die we toch weer naar huis toe zullen nemen. Wat ook weer het belang van dit soort dagen benadrukt. We zingen nog een lied. Bella Mama. Mooie Moeder. Onze Aarde. Welk pad we ook nemen, het gaat altijd over Moeder Aarde.

 

 

DE DROOM.

(Transition Town Treffen Deventer, 2 februari 2014)

In transitie zijn is vaak gewoon gaan op de tast

Antwoorden zijn soms lastiger te vinden dan vragen

En vind je die wel, begint het te dagen

Als ik mij hiermee verbind, zit ik er ook aan vast.

Maar je geloof kan ecodorp bergen verzetten

Juist als je de verbinding eerst maakt

Dan is het soms zomaar 1, 2, 3, 4, 5, 6… raak

Als je maar op je droom blijft letten.

En misschien is het een dans, of een spel

Maar je hoeft geen andere rol te spelen

Dan jezelf te laten zien, dat is jezelf delen

Als JIJ dat doet, dan komen WIJ er wel.

We shall overcome? We gaan door de beperking heen

En in beweging ben je nooit alleen.

Een beweging is pas een beweging met meer dan twee

Als jij beweegt, beweegt de hele wereld mee.

En dromen zijn een deel van jouw ziel, verlies ze niet

En luister dan… jouw hart zingt een lied

Één van ons allen en van samenkomen

Dus tegen al deze prachtige mensen zeg ik; durf te dromen!

Jacob Passander.

 

Zondag 2 februari Hart en Zieldag – van 10 uur tot 17 uur

Deze dag staan onderwerpen als gemeenschapszin, visievorming voor groepen, onderzoek naar je persoonlijke drijfveren en onze verbinding met de natuur centraal.

  • Hoe zorg je ervoor dat je als wereldveranderaar geïnspireerd blijft en effectief wordt in het bereiken van je doelen?
  • Op welke manieren kunnen transitiegroepen beter (onderling) gaan functioneren?

De Hart en Zieldag wordt verzorgd door Transitie naar Veerkracht: een netwerk van trainers die in hun werk het belang van persoonlijke en collectieve bewustwording bij transitieprocessen onder de aandacht brengen. Om een smaak te krijgen van wat dat betekent, kun je op deze dag meedoen aan een aantal ervarings-workshops. Ook is er gelegenheid op een ontspannen manier andere wereldveranderaars, toekomstbouwers en activisten uit het hele land te ontmoeten.

Een gezamenlijke ontdekkingstocht met workshops, verhalen, kunst, muziek, dans, rituelen en lekker eten.

De tweede dag van het TT Treffen 2014 gaat over het verband tussen innerlijke en uiterlijke transitie, gemeenschapsvorming en de verbondenheid met het levensweb. Hoofd, hart en handen verbinden om zo veerkrachtiger te zijn.

Deelnemers aan deze dag krijgen diverse gereedschappen aangereikt die ze voor zichzelf en in de samenwerking met anderen kunnen inzetten. Natuurlijk is er ook ruimte om te ontmoeten, te netwerken en te vieren.

De dag wordt verzorgd door Transitie naar Veerkracht: een netwerk van trainers die in hun werk het belang van persoonlijke en collectieve bewustwording bij transitieprocessen onder de aandacht brengen.

Het team van Transitie naar Veerkracht bestaat uit: Cecilia Agüero, Wouter Extercatte, Catharina de Bruin, Jeanine Verhagen en Helmut Steeman. Op deze dag met speciale medewerking van Monique Wijn, Ruud Jansen, Sofie Bakker en Kees Voorberg.

Programma

9:30-10:30 uur: binnenkomst, registratie, koffie/thee

10:30-11:15 uur: welkom en inleiding, programma uitleg

11:30-12:30 uur: workshopronde 1A- Echt durven kijken

workshopronde 1B- Gemeenschapsvorming met Kees Voorberg

12:30-13:30 uur: lunchpauze

13:30-14:30 uur: workshopronde 2A- Kijken met andere ogen

workshopronde 2B- Geweldloze communicatie met Sofie Bakker

15:00-16:00 uur: workshopronde 3A- De wereld in

workshopronde 3B- Dragon Dreaming met Monique Wijn

16:00-16:30 uur: plenaire afsluiting, presentatie Pad van Transitie, delen van ervaringen

16:30-18:00 uur: samen opruimen

Aanmelden op www.transitiontowns.nl

 

Programma Transition 2 Resilience op het landelijk Transition Town treffen


 

 

 

 

Foto’s: Jolanda Hoogendoorn

Voor de mensen die zich hebben aangemeld staan hier de data van de weekenden voor Transition 2 Resilience Nederland:

– Zondag 31 maart en maandag 1 april 2013 (Pasen) locatie volgt

– Zaterdag 25 en zondag 26 mei 2013, locatie volgt

– Zaterdag 22 juni en zondag 23 juni 2013, locatie volgt

Wat is Transition 2 Resilience en wat kan je ermee?

“De meest onbenutte capaciteit die we hebben zijn de goede bedoelingen en creativiteit van gewone vrouwen en mannen, en hun bereidheid om te veranderen. Maar hoe creëren we lerende avonturen die helpen onze dromen te realiseren? De training Transition 2 Resilience wil op opbouwende wijze deze bronnen vrijmaken, kanaliseren en inzetten.

Ons doel was om een trainings programma te ontwerpen dat bouwt aan de capaciteiten van de verandermakers en te navigeren door deze turbulente tijden. De training is niet alleen om in detail te leren wat er gedaan moet worden, bijvoorbeeld op gebied van ecologie of technologie. Het gaat om de deelnemers uitrusten met sociale vaardigheden die hun in staat stellen om hun visies te realiseren door het verdiepen van gevoel voor gemeenschap en verspreiden van een ondersteunend netwerk voor de transitie naar meer lokale veerkracht.” Bron: www.transition2resilience.org

Waarom zouden we T2R moeten willen in Nederland?

De Transition Town beweging onderscheid zich van anderen basisbewegingen van onderop door te werken vanuit hoofd, hart en handen. Hoofd staat voor een duidelijk visie die staat als een huis en die iedereen begrijpt. Handen is het omzetten naar concrete projecten. Het is aan de slag gaan met duurzame activiteiten zoals repaircafé, buurttuinen en zonnepanelen. Hart is jouw intrinsieke motivatie om te doen wat je doet. Wat is  belangrijk voor je? Waar wil je jouw tijd en energie voor inzetten? Welke keuzes maak je? Wat doe je wel en wat doe je niet? Hoe heb je je leven ingericht?

T2R geeft je de gereedschappen om te ontdekken. Bijvoorbeeld hoe het staat met jouw eigen persoonlijke veerkracht. We kennen allemaal het gevoel als we met een project starten. In het begin lijkt het erop alsof we bijna verliefd zijn op elkaar en op het project. Hoe voorkom je dat mensen overspannen en overwerkt afhaken, maar plezier hebben en houden en steeds in staat zijn om zichzelf en anderen naar een hoger plan te krijgen. T2R kan je helpen met vele werkvormen hier steeds aan te blijven werken.

Tegelijkertijd speelt: Hoe veerkrachtig ben je zelf? En wat leer je over jouw rol in de groep. De balans tussen wat je geeft en wat je vraagt. De balans tussen de groep en jou als individu. Hoe krijg je het voor elkaar dat alle mensen in de groep elkaar gaan dragen en steunen? Het verhaal van IK – WIJ – DE AARDE. Hoe gaat het met jou? Hoe gaat het met de aarde? Wat hebben we te doen?

Wat doen we in Nederland aan T2R? Wat willen we neerzetten en wanneer?

Sinds 2010 hebben verschillende mensen zich afgelopen jaren ingezet om op landelijk niveau een groep te vormen voor Hart & Ziel. De landelijke werkgroep Hart & Ziel is sinds begin 2010 een aantal keer in verschillende samenstelling bij elkaar geweest.

Over de Nederlandse naam kunnen we veel zeggen. Laten we zeggen dat het een werktitel is tot een –de lading dekkende, makkelijk bekkende en vooral Nederlandse – variant hebben gevonden.

Er zijn adressen gewisseld en gehugd.  Mensen die Hart & Ziel … een warm hart toedragen. Er zijn inventarisaties gemaakt en veel daarvan is in de praktijk gebracht.

Nu willen we opnieuw proberen om een groep van 5 of 6 mensen een paar keer bij elkaar te krijgen om met elkaar te verdiepen. We willen bij elkaar te komen ter inspiratie, kennismaking en verdere onderbouwing van deze basiselementen.

Bij je inschrijving leggen we aan je voor:

Je begrijpt dat je met deze aanmelding inschrijft om je volle aandacht, tijd en energie  voor een periode van ten minste twee jaar voor Transition 2 Resilience Nederland.

Je bent bereid om, los van je persoonlijke ontwikkeling, met elkaar te verdiepen in deze groep. Je wilt bij elkaar komen ter inspiratie, verdere onderbouwing van deze basiselementen en professionaliseren van het programma.

Je wilt samenwerken in een groep die actief gaat toewerken naar een landelijk programma aanbod. Dit is een partnerproject van Transition Town Nederland, daarom wordt het aanbod om lokale groepen te ondersteunen van TT, maar ook andere bloedverwanten.

Je bent op de hoogte dat dit onbetaald vrijwilligerswerk is voor minimaal één jaar. De middelen die we krijgen worden in eerste instantie ingezet voor het vergoeden van reiskosten en verblijfskosten.

Dit heeft gewoon tijd nodig om uit te kristalliseren. Toch verwachten Adri en ik vóór de zomer 2013 dit te kunnen communiceren. Tijdens en na de training in Findhorn vertrouwen dat we dit daadwerkelijk kunnen realiseren. Mede dankzij de steun van alle TT-ers en kennis en kunde wat er al is in Nederland.

De data voor de bijeenkomsten staan bovenaan.

Wat anderen vonden van de workshop op 26 januari 2013 in Wageningen

Catharina, dank voor de mooie workshop die je in Wageningen hebt gegeven.

Heel krachtig en heel naturel.

Ik vond je een heel levendige uitstraling hebben.

 

Groetjes,

Karin

 

Hoi Catharina,

 

Wat een fijne workshop was het. Heb ik veel van geleerd, onder andere wat mij tegenhoudt om stappen voorwaarts te zetten. Met als gevolg dat ik nu superdaadkrachtig bezig ben! Thanks!!! Dus helaas… geen kritische punten voor dit moment. Maar mocht me later nog iets te binnen schieten, dan laat ik het weten.

 

Groetjes,

Sietske


 

 

Overnemen mag met bronvermelding: door Catharina de Bruin

 

 

Transition 2 Resilience training in Findhorn 2012

Mijn ervaringen van de training Transition 2 Resilience in Findhorn, vrijdag 7 december 2012 – zondag 16 december 2012

Vrijdag 7 december 2012 ben ik op weg gegaan naar de training Transition 2 Resilience in Findhorn, Schotland. Eerst stond de trein anderhalf uur in een weiland stil door een kapotte wissel. Toen Adri en ik koffie hadden gedronken en ingecheckt waren op Schiphol, bleken opeens door de slechte weersomstandigheden alle vluchten naar Groot-Brittannië geannuleerd. We hebben overnacht in een Amsterdams luxe hotel en er een leuke dag van gemaakt in het centrum van Amsterdam. Die zaterdagavond ben ik naar mijn familie gegaan in Den Haag om daar te overnachten en iedereen te spreken. Blijkbaar was dat erg nodig om allerlei familiezaken uit te spreken. De volgende dag kon ik opnieuw naar het vliegveld en mijn reis naar Findhorn vervolgen.

De training Transition 2 Resilience, gefaciliteerd door twee kanjers Robin Alfred en Kosha Joubert, gaat over de persoonlijke veerkracht, groepsvorming en de spirituele verdieping vanuit een holistische visie. Er waren 16 deelnemers uit Australië, Canada, Duitsland, Finland, Zuid-Afrika, Ghana, Denemarken, Namibië, Slovenië, Spanje, Engeland en Oostenrijk. Zo veel mensen uit zo veel verschillende landen, zo belangrijk voor wereldwijde vriendschappen en heling voor wat er in het verleden heeft plaatsgevonden tussen landen en culturen. In het programma zitten oefeningen van Joanna Macy zoals Milling en Truth Mandala, Dragon Dreaming (door mij in het Nederlands vertaald met Dromen oogsten), Forum en persoonlijk leiderschap.

In mijn jonge jaren ben ik eigenlijk doorlopend tegen moeilijke omstandigheden en verkeerde relaties aangelopen waardoor ik veel over mezelf heb geleerd. Op een zeker moment heb ik besloten dat wat ik had meegemaakt genoeg was. Ik ben gaan onderzoeken wie ik ben en wat ik belangrijk vind in het leven. Hoewel die keuze inhield dat ik na een tijdje het contact met mijn kinderen ben verloren, heeft het ook ervoor gezorgd dat ik kan doen wat ik nu doe. Het motiveert mij om me nog duidelijker in te zetten voor de principes en waarden die bij mij horen.

De natuur speelt voor mij een belangrijke rol in mijn levensritme om me te kunnen verbinden met de seizoenen, mijn plek en als omgeving waar ik, al dan niet samen met Henk, alle spanning achter me kan laten. Eigenlijk bijna letterlijk in de bomen hangen ….

Ik heb gemerkt dat ik erg geraakt wordt door “power over – power under” tussen verschillende mensen en tussen mannen en vrouwen. Dat geeft me een extra duw in de rug om mee te werken aan het creëren van herstelplekken voor vrouwen. Voor vrouwen die bijvoorbeeld te maken hebben met sexueel geweld of een obsessieve relatie met de celebrity/ anti veroudering/ wedijverende cultuur van onze westerse samenleving. De plekken kunnen fysieke centra zijn, maar ook gebruik maken van bestaande locaties om een programma te doen.

Door de training Transition 2 Resilience mee te nemen en in Nederland neer te zetten, willen Adri en ik een start maken. We willen een programma samenstellen om heling te ondersteunen van de mensen en van de aarde. Samenwerken in een team waar mannen en vrouwen hun rol hebben zorgt voor een balans tussen de vrouwelijke en mannelijke energie. Zo geven we een voorbeeld hoe we elkaar nodig hebben om tot een geheel te komen. In de komende zes maanden willen we een T2Rgroep vormen (met een Nederlandse naam) en dit programma uitwerken voor het Nederlands taalgebied en in ons eigen land.

Mijn intentie is om initiatief te nemen en beschikbaar te zijn voor projecten die gaan over de zorg voor mensen, zorg voor de aarde en eerlijk delen. De ecologische, economische, sociale en spirituele onderwerpen in projecten benadrukken en sterker maken. Om zo te zorgen dat we elkaar ondersteunen, dragen, begrijpen en respect tonen.

Mijn thema van de week: ik ben bereid te staan voor mijn principes. De grote valkuil die daar bij hoort is dat ik mijn tijd wadend in een staat van negativiteit en niet uitgedrukte wroeging doorbreng. Dat klopt als een bus en paste in het verleden bij mij. Ik zie dit thema als een familiestuk, waarvan ik het besluit heb genomen, niet meer aan deel te nemen omdat het mijn problemen niet oplos. Ik krijg alleen hoofdpijn de volgende dag ….

De kracht die tegenwicht biedt is dat ik in staat ben om op een positieve manier om te gaan met wat er om mij heen gebeurd en dat ik op een creatieve manier omga met uitdagingen.

De twee woorden die mij hebben geleidt in de week training zijn Vrijgevigheid (Generosity) en Voortvarendheid (Forthrightness).

Vrijgevigheid herken ik in, heel praktisch, dat ik mijn dikke wollen gebreide trui en muts heb uitgeleend aan een Afrikaanse vrouw die het de hele week zo koud had in het natte, winderige Schotland. Ik ben ook herkend als iemand die de geest van het moederschap meedraagt en een openheid uitstraalt. Ik ben in staat om de energie van de hele groep te omvatten en vast te houden.

En de Voortvarendheid heeft voor mij te maken met het feit dat we praktisch en concreet gaan werken aan een zuivere groep mensen die weten waar dit allemaal over gaat en zich willen inzetten en tijd vrijmaken om van de grond te tillen. Gesteund door de zaadjes die in de afgelopen jaren in de grond zijn gepland, is nu het moment om van start te gaan.